Dipsiz Kuyu Çaresizliği...

Kendinizi hiç dipsiz kuyu çaresizliğinde hissettiniz mi?

Ne yapacağınızı bilemediğiniz kuyunun dibinde duvarlar düz ve dik. Ne ellerinizle ne ayaklarınızla çıkamazsınız kuyudan.

Başınız ellerinizin arasında dipsiz kuyuda sonsuz çaresizlik sarar ruhunuzu. Her hamlenizle her bekleyişinizle.

Bir umutla kafanızı yukarı kaldırıp baktığınızda kimseyi göremedikçe derinleşir kuyunuz, yıkılır hayalleriniz.

Birde sesiniz çıkmaz hayata karşı, dilleriniz lal olmuştur. Sessiz ve dipsiz kuyuda hapsolmuşsunuzdur.

Sesler gelir bazen kuyunun başında oturanları görürsünüz ama ne sesiniz çıkar ne fark edilirsiniz ama ordasınızdır bir adım bir ses bir bakış kadar yakın ama bir uçurum kadar sonsuzdur bazı şeyler, imkansıza bir adım yakınlıkta.

Bir taş yeter bazen ama korkarsınız o taş sizi, orda ki yalnızlığınızdan daha kötü bir duruma sokar mı diye. Zamanla dipteki yalnızlığa bile alışırsınız. Alışır ve kötünün iyisi kabul ettiğiniz bu durum gün gelir korumak için uğraştığınız bir alana dönüşür. Artık orasını yuvanız bellersiniz. Oradaki yalnızlığınız bile bozulmasın istersiniz çünkü hayalleriniz ve umutlarınız o kadar yıkılmıştır ki daha kötüsünün olacağını bilmek düşünmek bile korkutur sizi, sevdirir kuyu dibini.

Böylede nereye kadar ama güvensizlikle ve hayalsizlikle.

Kör kuyulardan çıkmak gerekir. Belki de tüm taktikleri yolları denemek ve sonra olmayacağına inandıktan sonra önce kabullenip sakinliğe ermek belki de kuyudan çıkmanın anahtarıdır. Öldürmeyen her acı sizi güçlendirecektir.

Çünkü ölmediniz ve başka çareniz kalmadı bazen çaresizlik en büyük çare olabiliyor. Kurtuluşunu o çaresizliğinizde saklı olabiliyor. Çaresiz değilsiniz, çare SİZ siniz.